Öğretmenler Günümüzde İlk Öğretmenimiz ANNEmiz!

Anne önemlidir benim için, değerlidir. Her ne kadar öğretmenler günü olsa da annelerimiz başımızın tacıdır. Anne yazmayı ilk öğrendikleri gün 24 Kasım'a denk gelince çifte kutlama yaptık biz de.

Canım oğlum da öğretmeni için kart hazırlamak istemiş. Birlikte öğretmenimize çiçek hazırladık büyük bir heyecanla ama öğretmenimiz hediye kabul etmeyeceğini söylemişti; buna rağmen oğlum hediye vermek istiyordu. Ancak kabul edilmedi hediyemiz :( Üzgünüz.

Nihayet Kapı Süsümü Tamamladım :)

Uzun süredir aklımdaydı. Bahar gelince daha da bi yapmak istedim kapı süsünü. Daha girişte güzel bir görüntü ile karşılaşınca insan o evde yaşam olduğunu hissediyor. Binadaki nerdeyse tüm komşularda kapı süsü varken benim kapım çıplaktı. Bi mahsun duruyordu ve ben de evde kullanmaktan sıkıldığım yapay çiçekleri bozup kapı çelengi yaptım. Benim içime sindi. Umarım siz de beğenmişsinizdir.

Diktiğim İlk Çantalar

Oldum olası dikişe meraklıyımdır. Annem ben daha 7-8 yaşlarından itibaren dikiş makinesinden beni uzak tutmaya çalışmıştır, derslerime engel olmasın diye. Ama geçen yıl BİM'den aldığım dikiş makinesi ile ufak tefek denemelere başladım, gayet kolaymış aslında. İşte diktiğim ilk çanta da bunlar. Devamı da gelir inşallah. Ama Derya Hanım'ın aldığı kumaşlardan istiyorum. Hafta sonu inşallah Kızılay'a gidebilirim.

 Bu da benim minik kızım Serra. Ben dikişe dalmışken o da ortalığı fena dağıtmış.

Sınıfımdan İnciler

Öğretmenler gününde öğrencilerimden bugünün anlamı ile alakalı bir resim çizmelerini istedim. Yapılan resimlerden, evde keserek figürler çıkardım. Sonra fon kartonuna istediğim şekilde yapıştırdım. Sonunda böyle bir resim ortaya çıktı. Güzel değil mi?

Bunlar da patates baskısı resimlerimiz. Tabi bu aşamaya gelmesi için birkaç deneme yapıldı, atıldı, karalandı, yerlere bulanık sulu boya suları döküldü, daha neler neler. Aslında çocuklar patates baskısı dediğimizde ellerindeki patatesi boyayıp sol üst köşeden başlayıp sıra ile şekilleri tablo oluşturur gibi yapıştırıyorlar. Ben sevmiyorum öyle sıraya geçmiş görüntüyü. İllaki dokunmak, yönlendirmek istiyorum o minik elleri. Nasıl, gelişme var değil mi?

Yukarıdaki saksıdaki çiçekler ise bana ait. Dersin bitimine son 35-40 saniye kala dayanamayıp, elime geçen ilk fırça ile bunu yaptım.

  Ritmik sayma için hazırladığım duvar süslerimiz. Devamı yakında.

Nevresim Takımı Diktim :)

Dikiş dikmek oldum olası hoşuma gitmiştir. Küçüklüğümde hep annemin dikiş makinesinin başına geçer bir şeyler dikmeye çalışırdım ama bir iki dakika içinde annem başıma dikilir; "Makineyi bozacaksın, iğneyi kıracaksın, sonra dikmeyecek görürsün!!!" veryansınlar içinde beni makinenin başından zorla kaldırırdı. Daha sonraları öğrendim ki tüm bu veryansınları; bu dikiş işlerine olan aşırı merakım okumama engel olacağını düşündüğündenmiş. Arada sırada da olsa annemin görmediği zamanlarda kaçamaklar yapıp, makinenin başına geçtim; dikişimi diktim, kitabımı okudum. Aklıma koyduğum her işi yaptım. 

 İşte o zamanlardan bu zamana gelinceye kadar kaçamak dikişlerden sonraki ikinci gerçek dikişim. Bu da oğlum için oldu; ilki şu adreste.
Nevresim için tarif etmeye gerek yok sanırım, acemi bile sayılamayacak ben bile yaptıysam siz hünerli bayanlar kim bilir ne muhteşem şeyler ortaya çıkarırsınız.

 Ama şu var ki; ilik açma aparatı muhteşem bir şeymiş. Takıyorsun makineye ilik açma ayağını; sırasıyla 1-2-3-4 numaraya getiriyorsun dikiyorsun, işte bu kadar basit. Sonra şu üstteki resimde gördüğünüz alet yüzyılın buluşu bana göre :) Çok zevkliymiş bu iş.

 Ayrıntıya dikkat eden hanımlar hemen görecekler küçük hatayı. Yorgan ağzını ayak ucu yerine baş tarafına yapmışım. Bu da nazar boncuğu olsun bu seferlik. Herkese iyi hafta sonları... Sevgiler...